แฟชั่น(ช่างกล้า)ท้าปีวัวไฟ
posted on 20 Feb 2009 16:11 by chutie

edit @ 20 Feb 2009 16:26:21 by ในน้ำมี [ปลา] นัยส์ตามี [วาฬ] (= ̄ ▽  ̄=)Ψ

edit @ 20 Feb 2009 16:26:21 by ในน้ำมี [ปลา] นัยส์ตามี [วาฬ] (= ̄ ▽  ̄=)Ψ
น่าจะตั้งชื่อว่าแผลเก่าเพราะมันผ่านมา 5 วันแล้ว จนแผลเริ่มตกสะเก็ดเป็นรูปหัวใจกลับด้านสีน้ำตาลไหม้นิดส์ๆ พูดถึงแผลแก่แผลนี้ก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับแผลเก่าของไม้ เมืองเดิมเลย
ถึงแผลจะเริ่มแห้ง แต่มันใหม่อยู่เสมอในความทรงจำของชุติ้ เหตุเกิดในหัวค่ำรำเรพิรี้รำไร _*_ ยาแผลแดงขวดนี้ ปลุกย้อนความจำค่ำวันนั้นเสมอ เรื่องมันมีอยู่ว่า....
20 กันยายน 51 น้ำตาแทบไหล ไม่ได้เกิดจากความปิติตื้นตันแต่อย่างใด เห่อของใหม่ก็ไม่ใช่แน่นอน เหตุเกิดไม่ใช่ที่ไหนเลย ในห้องตัวเองแท้ๆ นี่แร่ะที่เค้าบอกว่าอุบัติเหตุเกิดขึ้นได้ทุกที่ (พยายามบอกตัวเองว่าเป็นอุบัติเหตุเข้าไว้ จะได้ดูดีกว่าความซุ่มซ่ามเป็นที่สุด) มันเป็นเหตุสุดวิสัยจริงๆ อิอิ
prime time มากหลังเลิกงานมาแบบเหนื่อยๆ เบลอๆ ประกอบอาการง่วง พยายามกินข้าวเข้าไปก่อนจะพักผ่อนพักสายตา ระหว่างที่กำลังเพลินๆกับการดูเดี่ยว7ของอุดม แต้นั้น ลมพัดม่านมู่ลี่ประตูหน้าห้องหลุด นึกว่าตัวเองเป็นเฉินหลงรึยังไงรีบคว้าอย่างไว แต่ดันลืมดูว่าต้องผ่านวัตถุอะไรบ้างก่อนถึงประตู โอ้!แม่เจ้า หน้าแข้งชนเข้ากับส่วนที่คมที่สุดของเตียง ป๊าดดด ทรุดตัวลงน้ำตาแทบไหล เจ็บบรรยายออกมาไม่ถูก นั่งมึนๆ น้ำตาจะซึม ขำตัวเองอยู่ ยังไม่เปิดไฟ ไต่ๆขึ้นเตียงมานอนดูอุดมต่อ
เอ...เริ่มรู้สึกว่ามันคงไม่ใช่รอยช้ำแล้วล่ะ มันอาการแสบๆแผลแฮะ เออ...เจ็บแสบ รู้สึกความรู้สึกช้ามาก ง่วงนอนด้วยมั้ง ตัดสินใจเปิดไฟดูแลซะหน่อย โอ้! แม่เจ้า เลือดชั่ว เลือดใครอาบเป็นภาพ abstract แลดูเหมือนกับผีเสื้อมีปีกปอริโอข้างนึง อีกข้างปีกแหว่งๆ พอเห็นแลเท่านั้นแร่ะ เพิ่งรู้ว่ามนุษย์เราอุปทานมาก มันจะเจ็บขึ้นมากเป็น 3 - 4 เท่าคูณไปเลย รู้สึกตัวเองใจปลาซิวปลาสร้อยมาก อยากจะถ่ายรูปเก็บไว้บันทึกความรู้สึกแผลสด แผลใหม่ ที่ไม่เคยเกิดขึ้นนานล่ะ แต่พอเห็นเลือดอารมณ์ถ่ายทำหมดไป
edit @ 25 Sep 2008 22:12:16 by CHuTiE